تبلیغات
حقیقت را زمانی كه بسیار دشوار است جستجو كن.

حقیقت را زمانی كه بسیار دشوار است جستجو كن.
اینجا نقطه آغاز است. 
نویسندگان
نظر سنجی
نظرت چیه؟البته انتقادهم داشتی قسمت نظرات برام بنویس.





صفحات جانبی

من توبه می کنم و تو امتحان سخت

فرازهایی از دعای ابو حمزه ثمالی


انسان پس از تصمیم ها و توبه به شور و حالى مى‌رسد و به خلوص دست مى‌یابد و لذت‌هایى مى‌برد اما این حالتها و این خلوص و این حضور در نماز دوام نمى‌آورد و زود از دست مى‌رود و انسان مشتاق حضور را در یک نفرت و خستگى و یک یأس‌ کشنده و جانکاه قرار مى‌دهد، البته هر چقدر که حضور و لذت زیادتر شده باشد، این خستگى و ناراحتى زیادتر خواهد بود.


توبه


 

خستگى در راه

اکنون تو، پس از آن توبه که خودت داشتى و طلب این توبه از او، با او حرف‌هایى را در میان مى‌گذارى که: خدایا! من هر گاه با خودم گفتم که آماده شدم و براى نماز به پا ایستادم و به نجواى تو رسیدم، هر گاه که این را با خودم گفتم و هر گاه که این آمادگى را پیش بینى کردم، برعکس، تو مرا با چرت و خواب همراه کردى و شور نجوا را از من گرفتى.

چه براى من پیش آمده که هر گاه با خودم مى گویم دیگر درست شدم و درونم صالح شد و به جایگاه آنها که مدام توبه مى‌کنند نزدیک شدم و به آن مرحله که ذنب‌ها را در هر لحظه ببینم و از هر ذنب در همان لحظه به تو بازگردم و تواب بشوم دست یافتم، به عکس این پیش‌بینى، یک گرفتارى و امتحان برایم نمودار مى‌شود و نقطه‌هاى ضعفم را نشانم مى‌دهد و پایم را مى‌لرزاند.

در حدیث قدسى است که من بنده‌ام را یکى دو شب به خودم دعوت مى کنم و با او خلوتى مى‌گذارم. او از جابر مى‌خیزد و تمام وجودش را در حضور مى‌بیند و بهجت و سرور، هر ذره از وجودش را مى‌پوشاند.... او رفته رفته به یک رخوت و سستى و به غرور دست مى‌دهد. در همین هنگام در حالى که خیال می‌کند دارد به من نزدیک مى‌شود، در واقع از من دور شده و از من اعراض کرده و به خودش دل بسته است



تو مى‌دانى

دلم تار است

چشمم بى فروغ افتاده بر هستى

و من بیگانه هستم با خودم، با زندگانى‌ها.

و من بیگانه هستم با امید و عشق، با هستى.

چه شد از من سفر کردى

چه شد این واحه تاریک قلبم را رها کردى.

بیا در من بسوز اى آتش هستى

بیا تنها تو با من باش

هستى سخت بى روح است.

 

هجران انسان را می سازد

اینجاست که قدر آن نعمت و ارزش حضور و جایگاه - مقام - او در هستى مشخص مى‌شود و انسان عاشق به این ترس مى‌رسد که مبادا از جدا بماند و تنها؛ أما من خاف مقام ربه و نهى النفس عن الهوى.

و این ترس از جدایى و هجران، او را مى‌سازد در حالى که آن عشق و شور و حال او را خام و سطحى و رویایى بار مى‌آورد.

این هجران انسان را از غرور مى‌گیرد چون انسان خیلى ضعیف است همین‌که شور و حال گرفت در همان جا مى ماند و به همان سر خوش مى شود.


یاد خدا

در این مرحله یک شب دو شب او را با خواب مى زنم: أضربه بالنعاس ؛ او را مى‌خوابانم. او را خواب مى‌کنم. او شب‌هایى که من مى‌خواستم با تمام وجودش از رختخوابش تهى مى‌شده، نه آرام آرام که با شوق از جا برمى‌خاست؛ تتجافى جنوبهم.

حتى شاید نیم ساعت به خواب نرفته بود، اما آن شب‌هایى که او مى‌خواهد، کم غذا مى‌خورد و حتى ساعت را هم کوک مى‌کند و شماطه‌اش را سر وقت می گذارد، بیچاره چنان به خواب می رود که صبح چند ساعت پس از آفتاب چشمش باز مى‌شود. از خودش نفرت دارد و از خودش بیزار است. او در این وقت دارد به من نزدیک مى‌شود.

از محرومیت ها بی ظرفیتی خود را کشف کن نه ظلم او را.

این هجران و محرومیت به او نشان مى‌دهد که آن حالت از او نبوده، اگر از او بود، به اختیار او می بود. در نتیجه به ظرفیت بیشترى مى‌رسد و آمادگى زیادترى مى‌یابد و بارها گفته‌ام که از محرومیت‌ها، نه بخل و فقر و ظلم او را که بى ظرفیتى و محدودیت خود را کشف کن. اگر او به من نمى‌دهد به خاطر این است که به داده او دل مى‌بندم و مى‌مانم و آنها را حمل مى‌کنم و هضم نمى‌نمایم و از آنها بهره نمى‌گیرم.

عجب لطف‌ها دارد. از محرومیت‌ها تو را به ظرفیتى مى‌رساند که بتوانى بیشتر با او باشى و به غرور نرسى. چون کبرها و ذنوب ما و بى ظرفیتى ما، ما را محروم مى‌کند و با همین دیدارت تو باید در این مرحله از حرکت خویش و در این حد از جریان، خودت را تحلیل کنى و حالت‌هایت را بررسى نمایى.

شاید یافتى که من دروغگویم و در جایگاه دروغگویان نشسته ام و در آن مقام خانه کرده ام، پس مرا واگذاشتى با این آرزوهایم برایم مشخص شوند و مغرور نشوم؛ چون ضعیف هستم. با این حرکت ها و حالت ها خیال مى کنم به جایى رسیده ام و این است که دنبال آثارش مى گردم. پس اگر دروغم را نشانم ندهى مغرور مى مانم و از دست مى روم

شاید مرا چنین یافتی...

«لعلک عن بابک طردتنی» ؛ شاید تو مرا از درگاه خویش طرد کرده‌ای؟ ولی این تو بودی که مرا جذب کردی و مرا دعوت کردی و مرا به خویش خواندی.

«لعلک عن بابک طردتنى و عن خدمتک نحیتنى» ؛ شاید براى خدمت خودت نمى‌خواهى و مرا کنار مى‌زنى. ولى این تویى که مرا از دیگران گرفته‌اى و جدا کرده‌اى تا کارگزار تو باشم و در این کارگزارى به بهره‌بردارى برسم و تلف نشوم.

«لعلک رأیتنى مستخفا بحقک فاقصیتنى» ؛ شاید دیده‌اى که من حق تو را خوب نمى‌شناسم پس دورم کرده‌اى.

«لعلک رأیتنى معرضا عنک فقلیتى» ؛ شاید دیده اى که من با حرکتم و من با خدمتم به جاى اقبال به تو، به خودم رو آورده ام و از تو پشت کرده ام و این است که رهایم نموده اى.

«أو لعلک و جدتنى فى مقام الکاذبین فرفضتنى» ؛ شاید یافتى که من دروغگویم و در جایگاه دروغگویان نشسته ام و در آن مقام خانه کرده ام، پس مرا واگذاشتى با این آرزوهایم برایم مشخص شوند و مغرور نشوم؛ چون ضعیف هستم. با این حرکت ها و حالت ها خیال مى کنم به جایى رسیده ام و این است که دنبال آثارش مى گردم. پس اگر دروغم را نشانم ندهى مغرور مى مانم و از دست مى روم.

أو رأیتى غیر شاکر لنعمائک فحرمتنى؛ شاید دیده اى که نعمت هاى تو را با تو خرج نمى کنم و با این بخشش ها خلق را در خودم نگه مى دارم و این است که محرومم ساختى.

غفلت

«أو لعلک فقدتنى من مجالس العلماء فخذلتنى» ؛ شاید مرا در نشست و مجلس عالم هایى که خودشان تو را و راهشان و کارشان را شناخته بودند و به خشیت تو رسیده بودند، شاید مرا در کنار این ها ندیدى و این بود که رهایم کردى؛ چون آن ها که در راه با رفیقى نباشد، طعمه شیطان مى شوند و آن ها که همراه علمى نباشند، بت جاهل ها مى گردند.

 

بطّال کیست؟

«أو لعک رأیتنى آلف مجالس البطالین فبینى و بینهم خلّیتنى» ؛ شاید تو دیدى که من با بطال ها که فقط حرف مى زنند و فقط با حرف ها وقت را پر مى کنند، الفت گرفته ام و به حرف زدن ها قانع شده ام و به نقالى پرداخته ام ، پس تو کنار کشیدى و مرا با آن ها گذاشتى تا در بطالت تمام نشوم.

راستى این بطالت و حرف بازى ، داستان عجیبى است . اگر کسى از دزدى حرف مى زند و برای بزرگترین دزدی ها آماده نمی شود بطال است. اگر کسی از تجارت حرف می زند و براى وسیع ترین تجارت ها گام برنمى دارد بطال است .اگر کسى از دردها مى نالد و براى درمان مهره هایى نمى سازد، بطال است. وا ین بطالت قرب ما را مى گیرد و ما را از شهود، به غیبت مى اندازد.

«أولعک لم تحب أن تسمع دعائى فباعدتنى» ؛ شاید تو از صداى من دعاى من بیزارى که دورم مى کنى؛ چون مى بینى که فقط وقت گرفتارى پیش تو مى آیم و هنگامى سرخوشى از تو فارغم.

«أو لعلک بجر مى و جریرتی کافیتنى» ؛ شاید تو بر بى شرم من که با این همه چوبکارى شدن و با این همه بخشش به راه نیامده ام و حتى طلبکار شده ام، مجازاتم کردی.




طبقه بندی: مذهبی،
[ سه شنبه 8 شهریور 1390 ] [ 09:43 ب.ظ ] [ mostafa entezar ]
.: Weblog Themes By Iran Skin :.

درباره وبلاگ

تنها قصد من از ساخت این وبلاگ مبارزه با کسانیست که قصد دارند دروغ و تزویر را چاشنی عملکرد خود قرار داده و با گرفتن ایمانمان مارا ملعبه دست خود کنند.
تنها راه مبارزه و زندگی کردن در این دنیا افزایش اگاهی و جنگ فکریست.
دوست من اگر میخواهی از تو برای خودت برده نسازند شروع کن آینده در دستان ماست.
آمار سایت
بازدیدهای امروز : نفر
بازدیدهای دیروز : نفر
كل بازدیدها : نفر
بازدید این ماه : نفر
بازدید ماه قبل : نفر
تعداد نویسندگان : عدد
كل مطالب : عدد
آخرین بروز رسانی :
ابزار وبلاگنویسان
ابزار وبلاگنویسان
ابزار وبلاگنویسان www.entezar-zohoor.mihanblog.com
Google

در این وبلاگ
در كل اینترنت
فروش بک لینک طراحی سایت